ตอน 6 - บอย ตรัย ภูมิรัตน (บทสัมภาษณ์) 2

ต่อคร้าบ ….. เป็นวงที่สร้างปรากฎการณ์อีกแล้ว บทสัมภาษณ์ให้เราจริงๆ มันยาวเกินกว่า 1 หน้าจะเอาอยู่

พี: จากในไดอารี่ จะมีคนมาพูดถึงความอ้วนพี่บอย พอพี่บอยมาเห็นแล้วก็จะหายไปเลย
บอย ตรัย: อะไรไม่มี ไม่ได้หายไปเลย แค่ไม่ได้ตอบเท่านั้นเอง ถ้าคนที่อ้วนขนาดนี้ แล้วไม่ยอมรับว่าอ้วน คงจะผิดปกติแล้วละ
พี: หนักเท่าไหร่แล้วครับ
บอย ตรัย: หมดยัง เหลืออีกกี่คำถาม ไม่ตอบอ่ะ เดี๋ยวมันจะเสียภาพลักษณ์ ตอบจริงๆก็ได้ ไม่ได้ชั่ง ชั่งแล้วมันเจ็บปวด ในเนี่ย
พี: เมื่อกี้ยังแอบดูกันอยู่เลย ใครบอกพี่บอยอ้วน ผมจะตาย
บอย ตรัย: มุมไม้ตาย มุมนี้ครับ ภูมิใจเสนอมาก นี่ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
พี: ได้ข่าวว่าชอบถ่ายรูปด้วย
บอย ตรัย: มันไม่ได้ชอบถึงขนาด
อ๊อฟ: ต้องมีกล้องเป็นของตัวเอง
บอย ตรัย: มี แต่ไม่ใช่แบบ กระหายถ่ายรูป ซื้อของสะสม ซื้อเลนส์แพงๆอะไรอย่างเงี่ย แต่ว่า ถ่ายรูปตอนทำอัลบั้มเดี่ยวชุดแรก คุณพ่อ เสีย แต่ว่าคุณพ่อ ชอบถ่ายรูป เห็นกล้องคุณพ่อวางอยู่ ก็เอามาหัดถ่ายดีกว่าจะได้นึกถึงเค้าอยู่
อ๊อฟ: มองผ่านเลนส์เดียวกัน
บอย ตรัย: รู้สึกว่ามันได้เก็บความทรงจำ
อ๊อฟ: ทำไม เพลงที่พี่บอย แต่ง จะออกแนว เศร้าๆ ซึ้งๆ เหงาๆ ซึมๆ อะไรอย่างเนี่ย ไม่มีเพลงที่ลุกขึ้นมาเต้น บ้าง
บอย ตรัย: เพราะว่าเป้นคนที่เต้นไม่เก่ง ทำไมถึงมีแต่เพลงเศร้าๆ ก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็ไม่เคยพยามจะแต่งเพลงให้แฮปปี้ เวลาแต่งจะแต่งออกมาจาก ประทับใจเรื่องนี้ เขียน สงสัยจะชอบเรื่องแบบนี้มั้ง สนใจเรื่องที่ซาบซึ้ง แต่ว่า พอถามแล้วมันก้ต้องกลับไปคิด เวลาผมทำงาน ผมจะไม่ค่อยหาสรุปตัวเอง ผมจะชอบ ฟังว่าคนมองแล้วเห็นว่าเป็นยังไงในภาพรวม เราก็ทำตามที่อยากทำ ปกติก็ไม่ใช่คนเศร้านะ
อ๊อฟ: เป็นหนุ่ม โรแมนติค sensitive อะไรอย่างนี้ป่ะ
บอย ตรัย: ผมเคยมีแฟน บางคนก็บอกว่าไม่โรแมนติคเลย บางคนก็บอกมา มหัศจรรย์มาก ไม่ใช่ บอกว่าไม่เคยมีใครทำอย่างนี้นะ เราก็เลยไม่รู้ว่า แล้วจะให้ตอบว่ายังไง
อ๊อฟ : ใกล้ถึงเวลาจะแต่งงานรึยัง
บอย ตรัย: ก็ พูดถึงผลงานกันดีกว่า ก็อยากแต่ง คือ ผมก็เป็นคนที่เชื่อเรื่องแต่งงาน เชื่อเรื่องคำมั่นสัญญา ก็ยังดูหนทางอยู่ครับ มันมีหลายปัจจัย
อ๊อฟ: ดูฤกษ์
บอย ตรัย: ไม่เลิกสิครับ เราต้องดู ไม่เลิก
อ๊อฟ : คำถามจาก แฟนๆ เค้าบอกว่า พี่เลือกเรียน สถาปัต เพราะว่ามันเกี่ยวกับ บันเทิง
บอย ตรัย: เค้ารู้เรื่องแบบนี้ได้ยังไง ก็ไม่รู้ไงครับ รู้แต่เราก็ไม่รู้ขนาด ตอน เอ็นทรานซ์ รู้ว่าอยากเข้า สถาปัตย์ จุฬา เพราะอยาก ทำละคร ชอบ ซูโม่สำอาง ชอบ หนังสือ ไปยาลใหญ่ แล้วพวกเนี่ย ถาปัตย์ จุฬา หมดเลย เราก็เข้า ถาปัตย์ จุฬา ดีกว่า ตอนสัมภาษณ์ ก็ถามอาจารย์เลย เค้าถามว่า ทำไม ถึงอยากมาเรียนที่นี่ อยากทำละคร คือไม่รู้ไง เราไม่ได้ตั้งใจ เราก็ตอบไปตรงๆ เค้าบอกไม่มีละคร เพิ่งเปิดคณะ พอเค้าตอบเราก็ รู้ว่าเราตอบจริงไปหน่อย เราควรจะตอบว่า อ๋อเพราะว่า อยากเรียนออกแบบ โครงสร้าง อยากสร้างบ้านครับ แต่ว่าก็ได้ทำละคร พอถึงปีนึง ก็ทำละคร ก็ชอบความบันเทิงไง ชอบความร่วมมือร่วมใจ อะไรที่มันสนุกๆด้วย แหม แต่เรียนไปก็รู้แล้วว่ามันไม่ใช่ พอมาเป้นสถาปนิก สักพักนึงก็เริ่มรู้สึกว่า เครียด มันจริงมาก ตัวเลขนิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้ แต่เราก็ไม่รู้ว่าเรา จะหนีมันได้ขนาดนี้ ตอนนั้นเราแค่คิดว่าก่อนที่จะจริงเราขอฝันแป๊บนึง
พี: ผลตอบรับกับงาน เป็นยังไงบ้าง
บอย ตรัย: ผลตอบรับแปลว่า อะไร ยอดขายก็อย่างที่รู้ๆกันอ่ะนะ มันก็เป็นกราฟขึ้น ตั้งแต่ชุดแรก เหมือนกับมันก้ยังอยู่กับเราตั้งแต่แรก ไม่ได้ทำแล้วทิ้งไปๆ เป็นร้อยเท้าที่เดินมา ผลตอบรับก็ต้องปลื้มอ่ะครับ เพราะว่าแฟนเพลงก็น่ารัก เหมือนกับฟังเราจริงๆอ่ะ แฟนเพลงที่รอเราทุกมุม ไม่ใช่แค่ว่าขายซีดี ขายเพลง แต่ว่าขายเรื่องราวทั้งหมด
อ๊อฟ: ชอบเป็นนักแต่งเพลง หรือ นักร้องมากกว่า
บอย ตรัย: เมื่อก่อนชอบเป็นนักแต่งเพลงมากกว่า ตอนนี้เริ่มชอบพอๆกัน เพราะว่าเมื่อก่อนเวลาขึ้นเวทีมันกลัวมากเลย มันเหมือนจะไปโดนเชือดอ่ะ
พี: มีประสบการณ์ขึ้นเวที แล้วจำไม่ลืมไหม
บอย ตรัย: มีอันนึง ฝันร้ายเลย ผมเป็นคนที่นอกจาก ประหม่า ตื่นเวทีแล้ว ยังความจำสั้นด้วย แม้แต่เพลงตัวเอง ร้องแล้วยังร้องผิดเลย ทั้งๆที่ร้องเป็น 1000 พันรอบแล้ว แต่พอมันไม่มีสมาธิ ทุกอย่างมันก็จะหลุดไปเลย แล้วก็ ไม่รู้จะตอบอะไรต่อ แล้วก็มีอยู่ งาน Fat Awards ปีแรกมั้ง หรือ ปีที่ 2 เค้าให้ร้องโชว์เพลงนึง แล้วต้องไปร้องเพลงของ Acapala 7 ตอนแรกก็เลือกมาเพลงนึง แล้วเราก็หวังดีอะไรไม่รู้ขอเปลี่ยนเพลง แต่ซ้อมมาแล้ว พอถึงเวลาก็จำไม่ได้ซะละ บนเวที จำไม่ได้เลย แต่เค้าก้ช่วยนะ เขียนเนื้อมาให้ ตัวเล็กเท่าเนี่ย แล้วเขียนต่อกันอย่างนี้เลยครับ ถ้าจะดูต้องลงไปก้ม คือต้องเรียกว่าอะไรดี งามหน้า สุดท้ายคนดูก็ช่วยร้อง มันเ็ป็นตราบาปอันนึงที่ทำให้เรารู้สึกว่า เราต้องตั้งใจกว่านี้นะ มันไม่ใช่ขึ้นไปเฉยๆ
อ๊อฟ: งาน ซานมิเกล ที่ผ่านมา ก่อนพี่บอยขึ้น มีคนถือกระดาษ แผ่นใหญ่มากมา เมื่อก่อนเป็น A4
พี : ตอนนั้นรู้สึกจะร้อง ปาล์มมี่
บอย ตรัย: ขอแก้ตัว ไม่ใช่การที่ติดตรงนั้นไม่ใช่ไม่ซ้อม ผมซ้อมมาเป็นร้อยรอบอยู่แล้วแต่ว่า ขอมีไว้ remind นิดนึง เพื่อมันหลุด หันมา อ๋อ ต่อได้ อันนั้นไม่ได้ดู จำได้ จริงๆมันๆไม่เกี่ยวกับจำไม่จำนะ เพลง กลับมา ร้องเป็นพันร้อบ อยู่ดีๆก็หายไปซะงั้นประโยคนี้ จำไม่ได้ มีคนดูคนนึง หันมายิ้ม หรือมาพูดอะไรกับเรา แล้วเราดันไปฟังเค้า ลืมไปเลย
อ๊อฟ : อย่างนี้ให้อภัยกันได้หนิ ไปสนใจคนดูผิดเหรอ
บอย ตรัย: ขอบคุณครับ
อ๊อฟ: ปัจจุบันนี้นอกจากแต่งเพลง เป็นนักร้อง แล้วทำอย่างอื่นอีกไหม
บอย ตรัย: ก็แต่งเพลง เป็นอาชีพ แต่ก้มีอีกอาชีพนึง แต่ยังไม่บอก ซ้อนไว้ก่อน เพราะไม่รู้มันจะได้ทำรึเปล่า กำลังจะเปิดสำนักพิมพ์การ์ตูน แต่ไปหุ้นกับเค้าเฉยๆ ไม่ได้เป็นของเรา ไม่เคยคิดว่าจะได้ไปยุ่งเกี่ยวกับอะไรแบบนี้ แต่มันก็แปลกดีมันวนมาถึงเราได้ยังไงการทำ ธุรกิจ แบบเนี่ย
อ๊อฟ: ที่บ้านมีการ์ตูนกี่เล่ม
บอย ตรัย: อย่าบอกแม่นะ เยอะมาก ผมซื้อทุกเรื่องอ่ะ การ์ตูนตาหวานไม่ซื้อ
อ๊อฟ: เปิดร้านขายการ์ตูนได้แล้ว
บอย ตรัย: เปิดได้
อ๊อฟ: หวงการ์ตูนไหมคะ
บอย ตรัย: จะเอาไปทำไมละครับ แต่ก็อยากให้อ่าน
อ๊อฟ : ทำไม 10 ปี Friday ต้องจัดที่เชียงใหม่ ไม่รัก คนกรุงเทพ เหรอ
บอย ตรัย: ไม่ใช่ๆ ที่ไปเล่นที่เชียงใหม่เพราะว่า สาเหตุแรกคือเราไม่ได้วางแผน มีคนจัดให้ มันเป้นงานเปิดตัว สถานีวิทยุของที่นั่นเค้าก็เลยจัด เพราะว่าเราก็อยาก เรากำลังจะทำอัลบั้มชุดใหม่ ที่จะต้องมาเล่นดนตรีด้วยกันอีกสักครั้งนึง เราจะต้องรวบรวมพลังอีกสักครั้งนี้ ก็ลองมาเล่นดนตรีด้วยกัน เรียกความรู้สึก เดิมๆกลับมา เชียงใหม่เนี่ยน่าจะ work
พี: เอาเชียงใหม่ไว้ซ้อม
บอย ตรัย: ไม่ได้ซ้อม พูดอย่างนี้ได้ยังไง ไม่จริง เราไม่ได้ซ้อม เอ้ย เราซ้อม หมายถึงเราซ้อมก่อนกรุงเทพ
พี: ได้ข่าวว่าจะมีที่กรุงเทพด้วย
บอย ตรัย: มีสิครับ
พี: ได้ข่าวว่าจะใหญ่ขนาด Impact Arena
บอย ตรัย: ไม่ถึงหรอก ก็คงมีแน่นอน แต่ว่าคงต้องรอนิดนึง เพราะว่ายังทำอัลบั้ม 3 อยู่ครับ แล้วค่อยออกมาพร้อมกัน เดี๋ยวมีแล้วกลัวจะเบื่อไม่ยอมมากันนะสิ
อ๊อฟ : ให้พี่บอย ฝากผลงาน
บอย ตรัย: กับผม ฝากด้วยนะครับ ยังไงดีอ่ะ มันเป็นงานเขียนเพลงของผมนะคับ ก็มีอัลบั้ม ของ บอยตรัย แล้วก็ของ Friday ด้วยนะครับ แล้วก็มีหนังสือด้วยนะครับ ก็มีเพลงประกอบหนัง ด้วยนะครับ ก็จะพยามทำให้เต็มที่
พี: เร็วๆนี้ นอกจาก Friday มีอะไรอีกไหม
บอย ตรัย: ก็มีงานแต่งเพลงคนอื่นอะไรอย่างงี้ครับ
พี: เราไปดูของฝากที่พี่บอยทำให้เรา
อ๊อฟ: นี่เสื้อพี่บอย วาดไว้ เหมือน cool เลย
บอย ตรัย: หมี
อ๊อฟ: เหมือนๆกันนะ
บอย ตรัย: ไม่เหมือนครับ ผมหน้าเล็กกว่า
พี: เรามีเสื้อมาฝากพี่บอยด้วย
บอย ตรัย: ใส่ได้ไหม ใส่ได้นะ
อ๊อฟ: วันนี้ก็ขอบคุณพี่บอยมาก ลาไปก่อน สวัสดีคะ