ตอน 18 - Retrospect (บทสัมภาษณ์) 2

พี : ลองสิ สายดีไหมครับ
แน็ป : ผมอาย เขิน จริงๆพูดที่ไหนก็ได้ครับ แต่ถ้ามันอยู่ในตัวเพลงมันจะเพราะ แต่ถ้ามาพูดแบบนี้มันลอย มันประหลาดด้วย
พี : ขำๆ เอาซะหน่อยหนะ แนะนำตัวเป็นภาษาประหลาดหน่อยครับ
แน็ป : ถ้าพูดแบบนี้มันจะดังมาก คือการร้อง ว๊ากมีหลายอย่าง สำหรับตัวผมนะ มันมีแบบ Brutal dead , Hardcore , black Metal , Primo, kiore เอาแบบเป็น deadๆ ละกันนะ เอาร้อง
น็อต : โยนมาเลยอย่างนี้เลยเหรอน้อง
แน็ป : เนี่ยเค้าทำได้เค้าทำได้ดี เอา dead brutal
น็อต : พี่มาซื้อลูกชิ้น แน็ปเป็นแม่ค้าหน่อย
แน็ป : เอาไรดีจ๊ะ
น็อต : เอานี่ เอาอันนี้ แล้วก็ไปนั่งกิน หิว ไม่ไหวแล้ว
บอม : อันนี้เป็นเรื่องจริงนะ ไม่ใช้เค้า
อ๊อฟ : แนะนำน้องๆ ที่อยากจะร้องเสียงแตกแบบนี้
แน็ป : ที่สำคัญที่สุดขอการร้องเพลง คือการพักผ่อนที่ดี พักผ่อนที่เพียงพอ การว๊าก ต้องศึกษาเอาเอง เพราะของมันอยู่ข้างใน ก็นอนพักผ่อนเยอะๆแล้วกัน
อ๊อฟ : นอกจากเป็น Retrospect กันแล้วทำอะไรกันอยู่อีกบ้าง
แน็ป : ของแน็ปก็กำลังจะจบที่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยี ราชมงคลคลอง 6 สาขาถ่ายภาพภาพยนตร์ ส่วนกิจกรรมงานอดิเรก ก็คงจะเป็นขับรถ Off road ไปช่วยน้องๆในป่า น้องๆที่ไม่มีที่เรียน เคยดูรายการโรงเรียนของหนู เอาของไปช่วยน้องๆที่ยากไร้ ขาดแคลนทุนทรัพย์
บอม : บอมจบแล้ว คณะ สถาปัตยกรรมศาสตร์ภาควิชา นิเทศ จากลาดกระบัง จบมาปีกว่าแล้ว
อ๊อฟ : แล้วจะทำงานเกี่ยวกับ ถาปัตไหม
บอม : ภาค วิชา นิเทศศิลป์ สาขาถ่ายภาพ ถ่ายภาพก็เป็นงานอดิเรกมานานแล้ว แต่ว่าตอนนี้ที่อินมากๆเลย ก็ มอไซด์ ก็ขี่มอไซด์ เดี๋ยวคืนนี้ก็ต้องไปแข่ง ที่สนามแข่ง คลอง 5
แน็ป : อันนี้ มอไซด์ใหญ่ 900 CC 1000 CC
บอม : วันนี้ก็พาแน็ปไปซิ่งมา
แน็ป : กลัวตาย วิ่ง 2 วินาที 140 คิดดูแล้วกัน เร็วมาก ต้องโอบ ต้องกอดแบบรัด ไม่ไหวจริงๆ
บอม : เบิร์ท เค้าก็ไปลองมาวันนี้
เบิร์ท : ลองขับก็ ลอย เอาไม่อยู่ ตอนนี้เรียนอยู่ ปี 4 ที่เดียวกับแน็ป คณะ ศิลปกรรมสาตร์ เอก ดนตรี สากล
น็อต : ของน๊อต จบปีนี้ครับ คณะดุริยาคศาสตร์ ศิลปากร จบสักทีนึง ค่าเทอมมันก็เจ็บปวดอยู่เรียนนานๆเดี๋ยวพ่อแม่จะไม่ไหวเอา ต้องรีบเค้นให้จบนิดนึง
พี : พูดถึงอัลบั้มนี้บ้าง
น็อต : จากที่ต้องเคยมาอัดเพลงเอง ตั้งไมค์เอง วันนี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำเอง มันเหมือนมีองค์กรมาช่วยดูแลตรงนี้ให้ ซึ่งก็ดี เพราะมันละเอียดอ่อนมาครับ มันก็จะ เสียรูปแบบการทำงานไปด้วยส่วนนึงแต่ก็ดีที่ค่ายเค้าเปิดโอกาสให้เราทำงานเองทุกอย่างเหมือนเดิมไม่บังคับไม่อะไรเลย เป็นเรื่องที่ดีดีมากๆ
อ๊อฟ : อัลบั้มนี้มีใครมีส่วนร่วมอะไรบ้าง หน้าที่
แน็ป : ทุกคนมีสว่วนร่วมในเนื้อร้อง ทำนอง เมโลดี้ 98 %ส่วนใหญ่เนื้อเริ่มมาจากแน็ป แล้วทุกคนก็จะมาช่วยตบเข้ามา ตรงไหนควรแก้ ตรงนี้ เมโลดี้หนักไป เบาไป ส่วนดนตรีเราทำกันเองหมดอยู่แล้ว เราเริ่มจากการแจมกันในห้องซ้อมอยู่แล้ว
อ๊อฟ : เอาเรื่องราวที่ไหนมาเขียนเพลง
แน็ป : เรื่องราวส่วนใหญ่จะเกิดจากตัวผมเองด้วย คนรอบข้างด้วย จากคำบอกเล่าที่เราได้ยินมาด้วย สมมุติเพื่อนมาเล่า ว่าเค้ากำลังจะเลิกกับแฟน เค้ารู้สึกว่าเค้าต่ำต้อยเหลือเกิน ผู้หญิงคนนั้นเหมือนอยู่บนฟ้าอะไรอย่างเนี่ย ผมก็เอาคำมาตีความแล้วพยามจะ บิ้วเข้าไปในตัวเพลงแล้วให้มันฟังออกมาแล้ว เป็นเพลงที่สุด
อ๊อฟ : มาถึงอัลบั้มกันบ้าง ทำไมชื่อนี้
น็อต : ชื่อว่า อัลบั้ม Unleashed แปลว่าอะไรครับ เบิร์ท
เบิร์ท : แปลว่าการปลดปล่อย สัตว์ร้ายออกมาจากที่คุมขัง
แน็ป : สัตว์ร้าย คือ พลัง อย่างเช่น สิงห์โต เปรียบเสมือนกันเราจะปลดปล่อยพลังของ Retrospect ออกมาถึงคนฟัง
พี : ซีดี Retrorian edition คืออะไร
น็อต : คือ พวกแฟนเพลงของเราเค้าจะเรียกตัวเองว่า retrorian เป็นกล่อง4 เหลี่ยม ทรงยาว เป็นกล่องดีวีดี มี MV แล้วก็ wallpaper แล้วก็จะมี version ธรรมดาด้วย
แน็ป : ส่วนใหญ่ retrorian เค้าจะเอาอันนี้ไว้เก็บ แล้วอีกอันไว้ฟัง
อ๊อฟ : คอนเสิร์ตที่เล่นแล้วประทับใจที่สุด
บอม : เป็นคอนเสิร์ต ตอน Bangkok Music Fest ที่ทาง seeds เค้าจัด เป็นคอนเสิร์ตที่คนดูเยอะที่สุดแล้วเรารู้สึกว่าเค้ารู้จักเราจริงๆ รู้ว่าขึ้นคอนเสิร์ตใหญ่ก้กลัวแต่ไม่ได้คิดอะไรมาก มาอยู่หลังเวทีเห้นคนดูเต็มสนามบอล สั่น จนยืนไม่อยู่ พอขึ้นไปเล่น เค้าร้องเพลงเรา เค้าโยก เค้าสนุกกับมัน มันมีท่อนนึง ที่มันเบาลงไป เค้าร้องเสียงดังกว่า แน็ปร้องอีก ผมยืนอยู่บนเวทีจะร้องไห้ วันนึงเราเล่นดนตรีเพื่อความสนุก เพื่อความสุขของเรา แต่วันนี้มันมีค่าสำหรับคนอื่นด้วย มันเป้นอะไรที่จุดประกายหลายๆอย่างด้วย
น็อต : เมื่อช่วงบ่าย ที่บอมเล่าให้เราฟังเรื่องกระทู้ใน Internet เล่าให้พี่เค้าฟังด้วย เรารู้สึกดีมาก
บอม : ในอัลบั้มนี่มันมีเพลง ชื่อเพลง สุดที่รัก แน็ปแต่งให้พี่เค้าคนนึงที่เสียชีวิต มีน้องคนนึงเค้ามาโพสกระทู้ บน internet ประมาณว่า ขอบคุณครับ อะไรสักอย่าง ว่าเพลงเนี่ย ทำให้เค้านึกถึงพ่อแม่เค้าที่เสียชีวิตไป ไอ้อะไรอย่างเนี่ยแหละที่ทำให้พวกเราอยากทำงานต่อไป มีแรงสู้ทุกครั้งที่เหนื่อย มีคนฟังเพลงแล้วเค้าเห็นค่า เค้ารู้สึกจริงๆ
แน็ป : คอนเสิร์ตเดียวกันครับ ในคอนเสิร์ตเนี่ยเป็นทางยาวสำหรับนักร้องวิ่งไปข้างหน้า คือเราวิ่งไป ตอนจะจบเพลงไม่มีเธอ สะดุดขาตัวเองล้ม เป็นสไตล์ของ retrospect ที่จะล้มเป็นเรื่องธรรมดา เงยหน้าขึ้นมา เสียงคนดูที่ร้องมันกลบตัวเราไปเลย มองไปเห็นมือกำลังตบมือสุดลูกหูลูหตาเลย เป็นภาพที่ต้องจำไว้เป็นครั้งหนึ่งของชีวิตเลย ประทับใจมากๆๆ
เบิร์ท : เป็นที่เดียวกัน ก่อนงานนั้นไม่เคยเจองานใหญ่อย่างนั้น คนเยอะมาก พื้นสะเทือนเลย ประทับใจมาก
น็อต : ถ้าประทับใจคืองานเดียวกัน แต่อีกความทรงจำ คืองานที่เราเล่นแล้วเราถูกไล่ลงจากเวที ตอนนั้นยังไม่ขึ้นมาบนดิน
พี : ทำไมถูกไล่
บอม : ตำรวจครับ
น็อต : มาเลย น้อง เสียงดัง ข้างบ้านเค้าจะนอน เป็นร้านอาหาร วันเกิดของใครสักคนนึง ชวนพวกเราไปเล่น ตอนแรกก็ไม่แน่ใจ จะไปดีเหรอเป็นร้านอาหาร เล่นได้เพลง 2 เพลง
บอม : มีปู่อายุประมาณ 70 นั่งกินกระเพาะปลาอยู่ข้างหน้า เพลง retro สมัยก่อนไม่ใช่อย่างนี้ แล้วต้องขนของไปเอง มีรถคัดเดียวที่คนได้ คือรถ แน็ป เอาของทุกอย่างที่มีใส่รถ ใส่เข้าไปคือใส่อะไรเข้าไปไม่ได้แล้ว คืออย่างที่บอกเล่นเพื่อความสุขอย่างเดียว
น็อต : ก้อยากให้คุณตำรวจมาดู คอนเสิร์ตตอนนี้
บอม : คุณตำรวจไม่เท่าไหร่ อยากชวนคุณปู่มาอีกที
อ๊อฟ : วันนี้เราก็คุยกันสนุกสนานมากมายแล้ว วันนี้เราก็มีของที่ระลึกที่เค้าทำไว้ให้เราด้วย ใครอยากได้เสื้อตัวนี้ ก็ ส่ง comment เข้ามาที่ comment@jiggaban.com พร้อม เบอร์โทรศัพท์ ที่สะดวกในการติดต่อ
พี : อันไหนของใคร
แน็ป : อันนี้ของ แน็ป ครับ
พี : ทำไมจะไปนอกพิภพละ
น็อต : ของ น็อต ต้องกลับหัวดู
อ๊อฟ : ต้องไปดูกันเอง เกินคำบรรยายจริงๆ ฝากอัลบั้มกันดีกว่า
แน็ป : เราเพิ่งวางแผงไป แต่ขาดตลาดแล้ว
บอม : เราเลยขอให้เค้าออก limited อีกครั้ง แต่ไม่มีอีกแล้ว หมดแล้วหมดเลย ครั้งแรกทำมา 5000 แผ่นแล้วหมดแล้ว
แน็ป : วีซีดี คาราโอเกะ วันที่ 22 พฤษภา นี้ วางแล้ว
อ๊อฟ : ขอขอบคุณ ร้าน riches coffee และร้าน Music center ชั้นใต้ดิน fortune มากๆๆ วันนี้ลาไปก่อน สวัสดีคะ